วันแรกที่ลองเข้ามาเขียน diary เล่มนี้ ทั้งๆ ที่ก็รู้จักที่นี่มานานอยู่ แต่เหตุผลขอเก็บเอาไว้กับตัวดีกว่านะ

เมื่อคืน.......เจอคุณอีกแล้ว แต่ก็น้อยครั้งที่จะไม่ได้เจอนี่นะ ฉันยิ้มให้คุณ คุณยิ้มให้ฉัน เราทักทายกัน...แต่............................เราไม่เคยรู้จักกัน

เมื่อวันก่อน..........นานมาแล้ว........... ฉันเคยพาคนของฉันมาเที่ยวที่นี่........................เราเจอกัน ...................................แต่ฉันไม่รู้หรอกว่าคุณเป็นยังไงมั่ง(แต่ก็คงไม่ได้สนใจหรอก)

มาวันนี้.................. คนของคุณมาเที่ยวที่นี่..................................... เรามองหน้ากัน....................................................................................................................

-----------------------------ฉันภาวนาอย่าให้คุณสังเกตุเห็นอาการแปลกๆของฉันเลย------------------------

วันพรุ่งนี้...............................หากฉันไปเที่ยว......................ฉันก็จะยังคงยิ้มให้คุณ................................................... และคุณเองก็ยังคงจะยิ้มให้ฉัน เรายังคงจะทักทายกัน

+++++++++++++++++++แต่เราก็จะไม่มีวันได้รู้จักกัน+++++++++++++++++++++++

เมื่อคืน เพื่อนมาจาก พระนคร ก็ไปที่ร้านน่ะแหล่ะ เดินเข้าไปถาม สุดซี้ ว่า "เจอป่ะ" มันตอบกลับ "คนไหนอ่ะ" ++แป่ว++ เลยมานั่งคิดว่าอย่างเราเนี่ยะ เค้าเรียกคนเจ้าชู้ อ๊ะป่าว

อืม.....อืม....ถ้าจะว่ากันจริงๆ ฉัน "หลงรัก" ความรู้สึกหอมหวาน (บางทีก็มีรสขื่นๆ ปน) ของอารมณ์ "แรกรัก" การได้แอบมอง ได้พูดคุย ทายทัก กับคนที่เรา "ชอบ" มันเป็น "ความสุข" ที่ทำให้หัวใจเต้นแรงถี่ขึ้นอีกนิด ดังนั้นฉันจึงยินดีที่จะ "ตกหลุมรัก" อีกนับครั้งไม่ถ้วน กับ ใคร ที่ฉัน "คิดว่าใช่"

พูดเต็มๆปาก ว่า ฉันไม่มี "คนรัก" มีก็แต่เพียง "คนที่ฉันรอ" อยู่เท่านั้น แต่เขาไม่ได้เป็น "คนของฉัน" ฉันจึงคิดว่ามันไม่น่าจะผิดมากนัก(คิดเข้าข้างตัวเอง) หากว่าฉันจะมี "คนที่ยังรัก" "คนที่ชอบ" "คนที่รู้สึกดีๆ" "คนที่อยากรู้จัก" ฯลฯ เมื่อชีวิตความรักของฉันยังเป็น การ "ค้นหา" ฉันจึงยังไม่ปรารถนาที่จะ "ผูกมัด" ในเวลานี้

แต่หากสักวันหนึ่งฉันได้เจอคนๆนั้น "ผู้ชายของฉัน" ฉันก็เต็มใจที่จะ "ผูกมัด"

ด้วยความเป็นมนุษย์คนหนึ่ง ฉันจึงมีสิทธิ์ที่จะ "ตาย" ในอ้อมกอด ของ "ใครสักคน" ที่ฉันยังเชื่อว่า "คุณมีอยู่จริง" และฉันรู้ว่า "คุณอยู่ที่นั้นที่สักวัน เราจะได้พบกัน"

P.S. ขอบคุณ สุดซี้ ที่ชวน "เดินเล่น" (หุหุ) ทำให้ได้เจอคุณ และได้เห็นรอยยิ้ม บางๆ ของคุณ

ขอบคุณการ(เลือก)กระทำ ของใครอีกคน ที่ถึงแม้ว่า คำตอบที่ฉันได้มา จะไม่ค่อยถูกใจนัก แต่การกระทำของนาย ก็ทำให้คนๆ หนึ่ง มีรอยยิ้มก่อนล้มตัวลงนอน

P.S.s. หลังจากอ่าน diary วันนี้ไปแล้ว อย่าคิดถึง "เรื่องอย่างว่า" (ฉันไม่ได้ขนาดนั้น) เพราะพวกเขา(หลายๆคน) ที่ได้เอ่ยถึงข้างต้น ก็เป็นได้แค่เพียง "เรื่องบนเตียง" เท่านั้น

เมื่อเย็นหลายวันก่อน ได้คุยโทรศัพท์กับ"คนที่ฉันรอ" ไม่น่าเชื่อเลยว่าแค่คำพูดไม่กี่คำของแกจะทำให้ฉันรู้สึกร้าวๆ ในอก อยู่ในภาวะกลืนไม่เข้า คายไม่ออก เศร้าใจอยู่ลึกๆแต่ก็เข้าใจ

++++เจ็บก็ตรงที่เข้าใจเนี่ยะแหละ++++

ได้แต่นั่งปลอบตัวเองว่า "ไม่เป็นไร" --- มันก็แค่อีกเรื่องที่ทำให้น้ำตาไหล --

ลองมานั่งนึกดู ถ้าเป็นตัวฉันเอง

ก็คงจะว้าวุ่น (ทำโปรไม่เสร็จ จะเปอร์มั้ยเนี่ยะ)

หมกมุ่นอยู่กับตัวเอง (จนลืมนึกถึง คนรอบข้าง)

สับสน อยากพ่น อยากระบาย

ก็แค่ชีวิตหนึ่ง ที่รัก ตัวเอง

"ลอง" ดูไหม

หากไม่มี "ฉัน"

แก ไม่ต้อง รีบ (ฉัน ไม่ต้อง รอ)

แก ไม่ต้อง ทำ (ฉัน ไม่ต้อง บอก)

แก ไม่ต้อง ผิดสัญญา (ฉัน ไม่ต้อง ตั้งความหวัง)

ก็แค่ ชีวตหนึ่ง ที่ อยาก "ลองดี"

วันที่ --ไม่มีเธอ--

คงจะดี หากมี ที่ว่าง แก กับ ฉัน

เผื่อแก จะ มี เวลา ไว้ รัก ใคร

เผื่อฉัน จะ มี เวลา รัก แก (ให้เป็น)

ลอง นึก ครั้งสุดท้าย

"ที่ว่าง" ระหว่าง แก กับ ฉัน มันยังไม่ มาก พอ อีกหรือ!?

หรือ เหตุผล ที่แก มี มัน ไม่ใช่ เรื่องจริง!?!

_________________________________________________________

แก บอกว่าแก "ไม่รัก"

แต่ แก ยอมทำ เพื่อเขา

แก ยอม มองดู ฉัน เจ็บ เพื่อเขา

ยอม บ่ายเบี่ยงกับ ฉัน เพื่อเขา

แต่แกก็ยังย้ำ ว่า แก "ไม่รัก"

----------------+บอกไม่รัก ฉัน บ้าง คงจะดีกว่าไหม+--------------------------

หลายๆ วันที่ผ่านมานี่ ฉันคงไม่ได้คิดไปเองนะว่าแก กินเหล้า จนเมา โคตรๆได้ทุกที จนมันชักจะไม่สนุก ไม่ขำ แล้วนะ

---- เมื่อคืนนี้ เป็นครั้งที่ สอง ที่ตั้งแต่เราคบกันมา ที่แกไม่พอใจ เดินหนีฉันไป กับคำพูด "หนึ่งประโยค" ของฉัน

---- แกขับรถกลับบ้าน ในใจอาจจะนึก โกรธ แต่พอถึงบ้าน แกหลับ ฉันขับรถกลับบ้าน ในใจนึก อะไรอีก(วะ)เนี่ยะ พอถึงห้อง ฉัน นอนไม่หลับ

---- เช้าวันนี้ แกตื่นขึ้นมา อาจจะนึกขึ้นได้ว่า เมื่อคืน ไม่พอใจฉัน แต่คงจำไม่ได้ ว่า เรื่องอะไร เช้าวันนี้ ฉันมาทำงาน ยังจำได้ดี ว่ามี เรื่องอะไร

++++ มันเกิดรอยแผล เล็กๆ บนมิตรภาพ ของเรา ด้วยความไม่ตั้งใจ (เมาไง) สองครั้ง แล้วนะแก จริงอยู่ เรื่องวันก่อน เรื่องวันนี้ เรายังพูดได้เต็มปากว่า "ไม่ถือ" แค่เรื่อง ขำๆ เมาแล้วป่วง แต่ถ้าหากมันเกิดเรื่อง อย่างนี้ขึ้นอีก ฉันก็พูดได้เต็มปากเหมือนกันว่า เรื่องเก่าๆ ที่มันเคยเกิด มันก็จะกลับเข้ามาในความคิด รอยแผลเล็กๆ หลายๆ รอย มันอาจจะทำให้เกิด รอยแตก บนมิตรภาพของเราก็ได้นะแก

++++ วันนี้ แกอาจจะบอกว่า ฉันคิดมาก แต่เราก็เห็นตัวอย่างจากเพื่อนๆ ของเราเองแล้วไม่ใช่เหรอ แล้วไม่ว่าอะไรที่มัน แตก ร้าว มันกลับคืนมาเหมือนเดิมได้ยากนะแก ยังไง มันก็จะมีรอยให้เห็นอยู่

---- ขอเหอะนะ อย่าให้ความเมา กับเหล้า แค่ไม่กี่ขวด มาทำให้คำว่า เพื่อน ของเรา มันถูกกัดกร่อนไปเรื่อยๆ หรือที่ร้าย มันอาจจะถูกตัดขาดไปในครั้งเดียวก็ได้นะแก ฉันไม่อยากให้มิตรภาพของเรามันเป็นอย่างนั้น ไม่อยากให้เวลาเกือบ 10 ปี ที่เรารู้จักกันมา มันสลายไปกับ เหล้า (ที่เราชอบๆกัน) ไม่อยากให้ถูกตราหน้าว่า ก็เป็นได้แค่ "เพื่อนกิน" กว่าจะมีเพื่อน ดีดี อย่างแก มันก็ใช้เวลานานนะ ฉันไม่อยากกลายเป็นแค่ "คนรู้จัก" ของแก หรอกนะ

_______________________________________________

บุหรี่ กะ แฟน เลือกอะไร

++ บุหรี่ไง ก็อยากได้คนไม่สูบละมายุ่งกะฉันทำไม ++

บุหรี่ กะ แก เลือกอะไร

++ เลือก แกไง (ก็ขอบุหรี่แกสูบก็ได้อ่ะ ไม่เปลือง หุหุ LM ก็ได้ หยวนๆ)++

___________________________________________________

just 4 u

ถ้าเธอยิ้ม จะยิ้มพร้อมเธอ

ความผูกพันล้นเอ่อ สั่งให้ฉันทำแบบนี้

ส่วนวันที่แย่ เธออยากระบาย เรื่องที่มี

ฉันจะอยู่ที่นี่ คอยรับฟัง

เพราะถึงไม่ว่าง ก็จะว่างเสมอ ตอนเธอเศร้า

คอยชวนไปกินข้าว (หุหุ) ไปดูหนัง

หรือถ้าเธออยากอยู่บ้าน (เล่นเกมส์) เปิดเพลงดังๆ

ก็จะทำทุกอย่าง ตามใจ

และจะคอยเข้าข้าง ตอนที่เธอมีเรื่องกับคนอื่น

จะตั้งหลักหยัดยืน ไม่หนีไปไหน

ทั้งหมดที่ทำนี้ ไม่มีเหตุผลอะไร

ฉันแค่ทิ้งเธอไม่ได้ ก็เรา "เพื่อนกัน"

ก(รู) รัก มึ(ร)ง นะ เว้ย

ผู้ชายของฉัน.....

มักจะมากับสายลมร้อน

และค่อยๆ แสดงตัวให้ฉันเห็นในกลางฤดูฝน

ผ่านคืนวันแปลกปลอมของกันและกัน

และจากไปอย่างเงียบงันในฤดูหนาว

เพื่อเปิดโอกาสให้ฉันได้โอบกอดตัวเอง....อีกครั้ง

"เจอป่ะ" "คนไหนอ่ะ" คำถามเดิมๆ เริ่มต้นบทสนทนาของฉันกะสุดซี้ (ลองนึกๆดูดีๆ จะเห็นว่าเราเริ่มคุยกันด้วยประโยคนี้บ่อยมั่ก) จากนั้นฉันก็จะทำหน้าเซ็งๆ ประมาณว่า ก็คนนั้นอ่ะ (เออ ละมันคนไหนหว่า หุหุ) "อือ เจอดิ" หรือไม่ก็ "ไม่เห็นอ่ะ" แค่นั้นล่ะ จากนั้นเราถึงจะเริ่มคุยเรื่องอื่นๆ ต่อกันได้ แต่ถ้าเป็นฉันบ่น ก็คงหนีไม่ค่อยพ้น เรื่องคนเดิม ๆ ที่ฉัน กำลังรอเค้าอยู่ (เฮ้อ!นะ พูดละเศร้า)

รู้มั้ยว่า "มุม" ที่พวกเรา ๆ สิงสถิตกันอยู่เนี่ย (ไม่ว่าจะนั่งหรือยืน) เป็นที่ๆ เวิร์คมั่กมาก เพราะฉันสามารถ มองหา และ มองเห็น คุณ(ๆๆๆ)ได้ หุหุ แค่ได้เห็นก็สุขใจ แต่ถ้าวันไหนได้คุยกัน ก็ยิ่ง สุขใจ แต่น้อยครั้งที่เราจะได้ทักกัน ก็คุณเล่นทักแต่กะ เพื่อนฉันอ่ะดิ แต่มะเป็นไร แค่ได้อยู่ใกล้ ๆ ก็สุขใจพอแล้ว เพราะพอค่ำคืนจบลง คุณก็คงกลับไปอยู่ในโลกที่มีแต่ คุณ กะ ผู้หญิงของคุณ ที่ๆ คนอย่างฉันไม่มีวันจะได้เหยียบย่างเข้าไป....

แต่กับผู้ชาย ที่ไม่เคยเป็นของฉัน

เขายังอยู่ที่เดิมเสมอ

เราไม่เคยมีวันคืนที่แปลกปลอมให้กัน แต่...

... ฉันไม่เคยเอื้อมมือ ไปถึงตัวเขาเลย สักที

----------------------------------------------------------------------------

P.S ไม่รู้สึกมาตั้งนานแล้วนะกับไอ้อาการมองใครแล้วใจเต้นเนี่ยะ แต่มองคุณนานไปนิดนึง ไอ้อาการนี้ก็กลับมา ไม่นึกไม่ฝันเลย ว่าจะเป็นอย่างนี้ได้อีก หุหุ

คนๆ หนึ่งซึ่งเคยอยู่ในสายตา วันนี้ฉันกลับมองไม่เห็นเค้าอีก แต่กับอีกคนหนึ่งซึ่งเคยเป็นแคคนผ่านตาวันนี้กลับมาเป็นคนที่ทำให้การได้ออกไปเที่ยวมีความสุขขึ้นมาอีกนิด

"วันนี้ฉันจะอนุญาติให้หัวใจมีความรัก"

พึ่งได้รับ เมลล์ จาก "คนเคยคุ้น" เพียงรูป ประภาคาร กับบทขึ้นต้นของบทความที่คุ้นตา บอกไม่ถูกว่าเกิดความรู้สึกยังไง แต่เกิดคำถามมากมายขึ้นในใจ (เอารูปลงมะได้ มันใหญ่ไปอ่ะ)

รักเธอ...กอด...คนอื่น

เมื่อรักใครคนหนึ่ง มันไม่สำคัญเลยว่า เราจะได้กอดกันหรือไม่ ความรักบางอย่างในชีวิตคนเราอาจเอื้อมไม่ถึง สัมผัสไม่ได้ เหมาะสำหรับเอาไว้มองดู ไว้ชื่นชมอยู่ไกลๆ

ดวงไฟประภาคารสวยล้ำค่า ยามที่เราล่องเรืออยู่ในทะเลลึกจนหาทางกลับไม่ได้ แต่เราจ้องดูดวงไฟเพียงเพื่อให้รู้ว่าควรเดินหน้าไปทางทิศใด ใช่ว่าเราจะต้องเบนหัวเรือเพื่อมุ่งไปจอดเทียบท่าหน้าประภาคารเสียเมื่อไหร่

ได้รักเธอ ประภาคารก็ดูสวยดี คนที่ฉันกอดได้ก็ทำให้รู้ว่าโลกนี้สดชื่น สว่างไสว อย่าสนใจเลยนะคนดี ว่ารักเธอ แล้วฉันคนนี้จะกอดใคร

แค่เชื่อว่าฉันรักเธอตลอดไป เพียงพอแล้ว

แวบแรกที่อ่านจบ อุ๊ย!!มันก็รักฉันอยู่เหรอเนี่ยะ แต่พออ่านๆ ไปชัก เอ๊ะ! รักฉันก็มากอดฉันดิ มาดิ ไรอ่ะ ไม่แฟร์เลย จับปลาสองมือนี่หว่า เฮ้อ! นะ ก็ยังไงๆ มันก็ไม่ใช่ฉันนี่หว่า

ในฐานะที่วันนี้มีคนยกให้เป็น(คนบน)ประภาคารซักที เพราะช่วงนี้รู้สึกจะเป็น(เซียน)นักเดินเรืออยู่ หุหุ เอ้อนะ แล้วคนเดินเรือที่เฝ้ามองคนบนประภาคารคนนี้อยู่ เค้าจะรู้มั้ยว่า มันโดดเดี่ยวขนาดไหน เรือลำไหนๆ ก็เพียงแค่ใช้ฉันนำทาง น้อยนักที่จะแวะเวียนเข้ามาเทียบท่า ถึงจะมีเรือลำไหนเข้ามาเทียบท่า แต่สุดท้าย เค้าก็ต้องนำเรือของเค้ากลับเข้าฝั่งอยู่ดี อ่ะนะ เรื่องมันเศร้า

และในฐานะที่ช่วงนี้เป็น(เซียน)นักเดินเรือ ที่เฝ้ามอง(คนบน)ประภาคารอยู่เช่นกัน ใจจริงคุณจะรู้มั้ยว่าอยากจะเอาเรือเข้าไปเทียบท่าอยู่หน้าประภาคารอย่างคุณจะแย่ ติดก็ตรงที่ ท่าเรือตรงนั้น มันมี เรือลำอื่น จอดไว้อยู๋แล้วน่ะสิ แถมดวงไฟของประภาคารของคุณ มันก็ไม่ค่อยจะส่องมาบอกทางฉันซักเท่าไหร่ ยังไง ฉันก็ขอเดินเรืออยู่แถวๆ นี้รอก่อนนะ รีบๆส่องไฟนำทางมาซักที รับรอง(มั้ง)ว่าจะไม่เบนหัวเรือไปทางอื่น จะตรงเข้าไปเทียบท่าเลยเชียว

แต่ก็ยังดีนะ ที่ตัวฉัน (คิดว่า)ไม่เคยเป็น "คนอื่น"ให้ใครมากอดในขณะที่เค้าคิดถึง ใครอีกคนอยู่ น่าสงสารคนทึ่โดนกอดจัง จะรู้ตัวมั่งมั้ย ว่าใจเค้าไม่ได้อยู่ที่เราคนเดียว เฮ้อ! คนในอ้อมกอดคนละคนกับในหัวใจ อ่ะนะ เอ๊! แต่คนที่กอดจะมั่นใจได้เหรอว่าคนในอ้อมกอดของเรา เค้าคิดถึงเราอยู่ หุหุ (ครอบครัวร้าวฉาน คืองานของเรา)

ไงก็ช่างเหอะ สุดท้าย ไม่ว่า จะเป็น เรือ ประภาคาร คนอื่น ของใครๆ พวกคุณก็ยังโชคดีมีคนให้กอดกันนี่นา แล้วผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างฉันล่ะ (หลง) รักคุณ แล้วฉันจะ กอด ใคร!?

รักเธอ อยากกอดเธอ ได้มั้ย!?

-------------------------------------------------------------------------------------------------

คำเก่า ๆ เคย บอกไว้ว่า ++ ความสุขอยู่แค่เอื้อม ++

อยากรู้ +++ เค้า...เอื้อม...กันยังไง +++

ผู้ชายคนนั้น ที่ฉันแอบหลงรัก

(ร้องเป็นเพลงจะอินมากขึ้น) พวกแก จำได้ป่ะ ผู้ชายคนนั้น ฉันเจอครั้งแรก ตอนงานวันเกิด dada อ่ะมั้ง แต่วันนั้น มีแค่ฉันกะ จิ้นส้ม ที่เห็น โอ๊ย แกเอ๊ย แวบแรกที่เจอ อึ้ง ทึ่ง ค้าง(ตาอ่ะค้าง) ประมาณว่า ผู้ชายบ้า สเปคสุดๆ น่ารักจิงๆ คืนนั้น คนอย่างฉันนี่แหละ ขวยเขิน สะเทิ้นอาย กายมอด(หมายถึง ว่า อายจนแทบละลาย) ทั้งที่ไม่ได้คุยกันเลยนะ อ้อ ใช่ ฉันชวนคุย ผู้ชายคนนั้นก็ยิ้มอย่างเดียว แต่มะเป็นไร รู้แต่ว่า น่ารักจิง

วันต่อมา พี่ชาย(คนที่อยู่บาร์ อ่ะนะ) มาทำฝันสลาย ก็เล่นมาบอกว่า ผู้ชายคนนั้น เป็น..... อ่ะแน่ะ นึกว่าเป็นเกย์กันอ่ะดิ (แต่พวกแกรู้ใช่มั้ยว่า ... ที่ฉันเว้นไว้ มันคืออะไร) แป่ว shib lost เลยฉัน หมดความมั่นใจ ไปเยอะ แต่หลังจากนั้นมาก็เจอบ่อย ก็ชวนคุยเรื่อยๆ เค้าก็แบบถามคำตอบคำ ฉันก็เลยยิ่งหมดความมั่นใจ แต่ถือคติว่า เอาวะ ไม่ได้ก็เอาไว้ดูละกัน

แล้วสวรรค์ก็ทรงโปรด ไม่ดิ มะใช่สวรรค์หรอก ก็พี่ชายคนเดิม คงทนเห็นอาการน้องไม่ไหว หรืออยากแกล้งฉัน(วะ) พี่แกก็เลยมามาด อยากได้ จัดให้ โอ กายมอด (อีกที) แค่เค้าขึ้นมานั่งบนรถฉัน แทบจะขับรถมะเป็นเป็นวันแรกที่ได้คุยเป็นเรื่องเป็นราว หุหุ ขอบคุณมากนะพี่

ก็เจอกันบ่อยขึ้น จนมีข่าวลือ แปลกๆ อ่ะนะ แต่ช่วงที่มีข่าวนั่น ฉัน ค่อยๆ เฟด ตัวเองแล้วอ่ะ เนื่องด้วยอะไรหลายๆอย่าง แต่ก็เอาไว้มองอ่ะแหล่ะ ก็บอกว่ามันอ่ะ สเปคฉันก็มอง มอง ละก็มอง

จนกระทั่งวันนี้ มันไปแล้วอ่ะแก ข่าวหนึ่ง ว่ามันไป กรุงเทพ ข่าวสอง ว่ามันไป ต่างประเทศ แต่ฉันว่าคงเป็นข่าวสองอ่ะ เพราะมันคุยให้ฟังตั้งนานแล้ว แงแง

ละคราวนี้ ฉันจะมองใครล่ะแก (คนให้มองหายไปคนนึงอ่ะ) เศร้าอ่ะ

แต่ก็ยังดีนะ สงกรานต์ปีนี้ ยังได้เล่นน้ำด้วยกัน แวบนึง เฮ้อ นะ แต่ถ้ามะมี บั๊บบี้ กะพี่ชาย ฉันก็คงได้แต่มองเค้าอ่ะว้า ขอบคุณที่ทำให้ฉันมีโอกาสได้รู้จัก พูดคุยกับ ผู้ชายคนนึง ที่แบบว่า (หน้าตา)ถูกสเปคโคตร Thanks a lot

---------------------------------------------------------------------------------------

p.s ถึงผู้ชายคนนั้น (มันนั่นเอง)

นายรู้ป่ะว่า นายเนี่ยะนะ(หน้าตา) โคตร สเปค ฉันเลย ถึงแม้ว่า จะเป็น คน มช ก็เหอะ(หุหุ มุขนี้รู้กัน)แต่ด้วยความที่นายเด็กมั้ง หรือว่า การที่นายเป็นคนตรงๆ ทื่อๆ(เกินไป) ฉันก็เลยขัดๆ อ่ะ เออ นะ แต่ก็ดี ที่อย่างน้อยฉันก็ได้รู้จักนาย เราได้รู้จักกันหลายๆวันก่อนที่นายจะไป ที่เราเจอกัน จริงๆแล้ว ฉันก็อยากจะเข้าไปคุยเหมือนเดิมอ่ะนะ แต่นายเล่นฉันแสบนี่หว่าทำเอาซะอึ้งเลย ไม่น่าเลยนะนายอ่ะ ไม่งั้น เราก็คงจากกันดีกว่านี้ ละฉันว่า ฉันคงพานายไปตัดผมอ่ะ ก็ผมนายมันยาวแล้ว ไม่เวิร์ค หุหุ

หวังว่าอีกไม่นานนายคงกลับมาให้ฉันมองอีกนะ

สิ่งที่ ขอไว้เมื่อวาน.....

ข้อแรก มันเป็นไปไม่ได้....ฉันทำได้แค่ยอมรับและบอกกับตัวเองอีกครั้งว่าฉันก็แค่คนไม่สำคัญที่ไม่มีค่าพอให้แกรักษาคำสัญญา--- คำสัญญาของแก ไม่ได้ต่างอะไรกับสายลมในเดือนร้อน มันพร้อมจะพัดหายไปอยู่เสมอ ขณะที่ฉันเชื่อ เชื่อในคำสัญญา อย่าสัญญาเลย ถ้าแกไม่คิดจะทำตามสิ่งที่แกบอก ฉันยังคงรักแก เหมือนอย่างที่ฉันเคยรัก คำสัญญา ไม่สามารถทำให้หัวใจฉันเปลี่ยนไป สัญญา บางครั้งก็มีความหมาย ถ้าคนให้...รักษา และคนรับ....รอคอย สัญญาจะมีความหมายเฉพาะกับคนที่รักษามันไว้ได้ เท่านั้น แต่ยังคงย้ำคำเดิม ว่าฉันไม่ได้โกรธฉันเพียงแค่น้อยใจ แต่ไม่เคยเสียใจที่มีแก หากย้อนเวลากลับได้ ให้เลือกอีกครั้ง ฉันก็ยังจะอยู่ตรงนี้

ให้แก... ไม่ว่าฉันจะได้พบแกในวันนี้ พรุ่งนี้ หรืออีกหนึ่งปีนับจากนี้ ฉันก็รู้ว่าความรักของฉันจะต้องเป็นของแก...เหมือนอย่างที่เป็น ไม่ว่าฉันจะเจอแกตรงนี้ หรือที่ไหนที่ไกลจากตรงนี้ ฉันก็รู้ว่า แก คือ คน ที่ ฉัน จะ รัก.... (ฝากคำอวยพรมากับสายลมนะคนดี คิดถึงฉันบ้างแม้จะมีคนๆนั้นอยู่ข้างๆเธอ):AMAMO:

--------------------------------------------------------------------------

++ ขอบคุณค่ะ mama กะ papa ที่โทรมาอวยพรลูกสาวเกเรคนนี้ ตั้งกะเช้าตรู่ (ปีนี้ตื่นมะทันไปวัดอ่ะป๊า อย่างอนหนูล่ะ) รวมถึงน้องชายที่ แจมมากะป๊าด้วย

++ ขอบคุณคนเคยผ่านตาผู้ชายธรรมดาๆ คนหนึ่ง กับคำ HBD คำแรกที่ได้ยินในปีนี้ เมื่อประมาณ เกือบๆ ตี 2 ขอบคุณที่ทำให้ฉันผ่านคืนที่เจ็บปวดจากคำสัญญาของคนๆหนึ่งมาได้ โดยไม่มีน้ำตา ขอบคุณคับ

++ ขอบคุณหมูตัวหนึ่ง ที่อยู่ไกลตั้ง กทม. แต่ยังส่งเสียงมา HBD. ตั้งกะ 7 โมงเช้า (ยังไม่ตื่นเลยคับ) แต่ก็จับใจความได้น่า ว่าแกพูดอะไร อืมมม.... คิดถึง เหมือนกันคับ

++ ขอบคุณเพื่อนๆ ทั้งหลายที่ทั้งโทร ทั้ง MSG. HBD มา (รวมถึงในweb) คืนนี้เราเจอกันแน่ๆ

ขอบคุณชีวิต..

ขอบคุณทุกความรู้สึก..

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง..

ที่น้อมนำให้ผู้หญิงคนหนึ่งเป็นเช่นนี้..

...ฉันรักในสิ่งที่ฉันเป็น...

------------------------------------------------------------------------

ข้อที่สอง เพราะมีพวกแกอยู่ ดังนั้นไม่จำเป็นต้องภาวนาเพราะ

ฉันรู้ว่า ++ วันนี้ฉันจะมีความสุข... ++

วันหยุดฉันขับรถไปดูต้นไม้ของฉัน ใจเหงาๆ คล้ายๆอยากจะร้องไห้ แต่ ดัน ไม่มีน้ำตา ขับรถไป ตั้งใจจะคิดให้ตกกับปัญหา แต่พอเห็นต้นไม้ของฉัน ต้นไม้ต้นใหญ่ยืนอยู่เดียวดาย ตัดกับ พื้นหญ้ากว้างใหญ่สีเขียวสด เบื้องบนมีสีฟ้าจัดของท้องฟ้า ฉันนั่งมองต้นไม้ของฉันอยู่เป็นชั่วโมง พลันนึกถึงคำพูดของแก ที่ว่า ตรงที่ฉันชอบตรงนี้ มันดูเงียบเหงาเกินไป ก็ไม่แปลกถ้าเป็นคำพูดของคนที่เคยบอกว่า "เหงาที่สุด ตอนที่มองไปรอบข้างแล้วไม่เจอใคร ไม่มีใครเลย" ในเวลานั้นฉันคิดได้เพียงแค่นี้

กลับมาห้อง ฉันนั่งมองโทรศัพท์ หวังว่ามันจะดัง และให้คนที่โทรมาเป็นแก แต่มันก็ไม่ ฉันไม่รู้ว่าแกกำลัง กลัว อะไรอยู่ แต่มันช่างผิดกับฉัน ที่กำลังอยากเผชิญหน้ากับความจริง ฉันที่ไม่อยากให้ เรื่องของเรา มันค้างคาอยู่อย่างนี้

เมื่อคืนก่อน ว่างๆ ขับรถไปดูตึกร้างที่แกชอบมานั่งมองเวลามีเรื่องไม่สบายใจ ทั้งๆ ที่จิบเบียร์ไปด้วย แต่พอไปเห็นก็ไม่วาย นั่งอยู่ตรงนั้นได้ไม่ถึง 15 น. ฉันรู้สึกแปลกๆ มันคล้ายๆ มีเรื่องราวมากเกินไปอยู่ในตึกร้างนั้น แต่เรื่องราวของฉันมันไม่ได้อยู่ที่นี่ จะคล้ายกันมั้ยนะ กับประโยคที่ฉันเคยบอกแกว่า "ฉันเหงาที่สุด ในเวลาที่รอบข้างมีคนมากมาย แต่ฉันกลับรู้สึกว่าไม่มี ไม่มีใครเลย"

ขับรถกลับห้อง ดึกมากแล้ว นั่งมองโทรศัพท์ เห็นนาฬิกา 00:02 ฉันรู้ว่าวันนี้ ฉันคงไม่ได้คุยกับแกแล้ว แกกลัวที่จะเป็นคน "บอกเลิก" ก่อน อีกครั้ง ? กลัวที่ จะ ผิด สัญญา ที่ว่า จะไม่ทำให้ฉันผิดหวังอีก อย่างนั้นเหรอ อย่ากลัวเลยแก ขอให้ฉันได้รู้ทีเถอะว่า ระหว่างเรา มันเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยๆ ฉันก็จะได้รู้ ว่าน้ำตา ที่มันไหล เพื่ออะไร

ปาดน้ำตา นั่งดูนาฬิกา อีกที หยิบโทรศัพท์ กดเบอร์ที่ช่วงนี้ใช้บ่อยๆ ผู้ชายธรรมดา คนเคยผ่านตา คนหนึ่ง คิดในใจว่า แค่อยากคุย ฉันเองก็รู้ว่ามันไม่ดี ฉันเองก็เกลียดนิสัยนี้ของตัวเอง ไม่เข้าใจ ว่าทำไม เวลาที่ฉันรู้สึกว่าไม่มีใคร เวลาที่ฉันสัมผัสได้เพียงความเดียวดาย ฉันต้องการสัมผัสชิดใกล้จากคนที่ไว้ใจได้สักคน คิดเข้าข้างตัวเอง ว่า มันเป็นวิธีหาความอุ่นใจในแบบของฉัน แต่คืนนั้น เขาใช้ ความเงียบงัน เป็นคำตอบ ฉันไม่ได้โกรธ หากเขา กำลังคิดอย่างนั้น ฉันกลับขอบคุณ ธุระ หรืออาจเป็น ใครๆ ของเขา ที่ทำให้เขาใช้ ความเงียบนั้น แทนความหมายถึงการ ปฎิเสธ ขอบคุณที่ไม่ทำให้ฉันเกลียดนิสัยนี้มากไปกว่าที่เป็นอยู่ ขอบคุณที่มันทำให้ฉันรู้สึกดีๆ ขึ้นกับ เขา แม้สิ่งที่เขาทำ มันไม่ได้เพื่อสิ่งนี้ มันอาจจะเป็น เพราะอย่างอื่น แต่ช่างเถอะ ฉันขอบคุณ

วันนี้ ฉันยังมานั่งเข็คเมลล์ เหมือนเคย แต่ก็ไม่มี คำตอบ เช่นเคย หรือแก เรียนรู้ ที่จะใช้ ความเงียบงัน เป็นคำตอบ เช่นกัน

---------------------------------------------------------------------------------------

P.S. ถึงผู้ชายธรรมดา คนนั้น สิ่งที่ฉันพูดออกไปวันนี้ ไม่ได้โกหกนะ มันคิดขึ้นมาจริงๆ ฉันก็จะเชือในคำที่แกบอกมา เช่นกัน ถึงแม้ว่าแกจะสลืมสลือซะอย่างนั้น ไม่ว่ากัน ถึงมันจะเป็นเที่ยงวัน แล้วก็เหอะ

-------------------------------------------------------------------------------------

ฉัน ไม่ได้หวัง จะรอคอย แก ตลอดชีวิต

เพราะ ฉัน ก็มี หัวใจ ที่อยากให้ ใครดูแล

การดูแล ใจใครเพียงข้างเดียว

บางที มันก็...เหนื่อย เกินไป ที่ใจ จะทนไหว

แม้จะ รักแก สักเท่าไหร่ ดูเหมือนว่า มันมีไม่พอ

พื้นฐานของคนที่คบกัน แรกเริ่มอาจจะเพราะ ความรัก

แต่หากเรารู้สึกรัก เพียงอย่างเดียว

วันหนึ่ง หากเราไม่รักกันแล้ว

เราจะยังคงอยู่ด้วยกันได้ไหม

และถ้าเราไม่เชื่อใจกัน เราจะยังคงเป็นของกันและกันอยู่หรือเปล่า

ภาระหน้าที่

การงาน

ห่างไกล

ไม่มีเวลา

สรุปรวมคือเหตุของผลที่ชื่อว่า "ระยะห่างที่เรามี"

หรือแท้จริงนั้น

เป็นเพียงข้ออ้างของ "ระยะห่างในความสัมพันธ์"

หนึ่งก้าว

สองก้าว

สามก้าว

ระยะท่างที่เรียกว่า "ความสัมพันธ์"

ยาวไกลเท่าใด

จากก่อนนี้..เรา..ต่างเดินเข้าหากัน

แต่วันนี้ดูเหมือนว่า..เรา..กำลังหยุดยืนเพื่อรออะไรบางอย่าง

บางอย่างที่ว่านั้น....คือสิ่งใด

หากฉันยังคงก้าวเดินในเส้นทางเดิม

แกจะยังคงหยุดรอฉันไหม

หากฉันเหนื่อยแล้วแวะพักระหว่างทาง

แกจะยังคงรอฉันอยู่ที่จุดเดิมที่ฉันรู้จักไหม

วันนี้..ฉันไม่ได้ต้องการหายไปจากชีวิตของแก

และทั้งหมดก็ไม่ได้เป็นข้ออ้างของเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ระหว่างเรา

ในความไม่มีตัวตนของฉันในเวลานี้

ฉันยังคงอยู่ที่เดิม ที่แกคุ้นเคย

เพียงแต่ฉัน.... เริ่มรู้สึกถึงความเหนื่อย

เหนื่อย....กับการเดินไปบนทางสัมพันธ์ของเรา

ที่ไม่ถึงที่ ที่ แกอยู่ สักที... เท่านี้เอง

ไม่ได้ขอให้แกก้าวเข้ามา...เช่นเคยก้าว

แต่อยากเพียงให้แกรอฉัน... อยู่ตรงนั้น

หากแกเองก็เหนื่อย

ไม่ได้บังคับให้แกต้องออกก้าวเพื่อเดินมาหา

แต่อยากเพียงให้แกไม่หันหลังกลับ

หรือเปลี่ยนเส้นทางไปจากเส้นทางในความสัมพันธ์

ที่เราเคยก้าวเข้ามาหากัน....เพียงเท่านี้ ได้ไหม....

:AMAMO:

------------- "ฉันรักแก.....เพราะฉันไม่รักตัวเอง"