ความรู้สึกที่มีต่อแก ดูจางๆ เลือนลาง เต็มที

คล้าย เหนื่อย กับความรู้สึก

แต่ก็คล้ายจะชินชาไปทุกที......

เราอยู่ห่าง ห่าง นาน นาน แค่ไหน แล้วนะ

หลายครั้งที่ได้ ใกล้ ใกล้ หัวใจ มัน ร้อน ร้อน

หรือ ความรัก ที่คิด ว่า ใช่

จะกลายเป็นเพียงความลุ่มหลงเท่านั้น

หรือ ความรัก ยังมีอยู่

แต่ภายใน ถูกทาทับไว้ด้วยความเจ็บ ซ้ำ ซ้ำ

จนคล้ายๆ ความรัก จะชา ชา

ถ้อยคำ ที่แก พร่ำ พูด พูด

หากเป็น ก่อน ก่อน นั้น ฉันคงจะรับฟังมัน

ด้วยความยินดี

แต่สิ่งที่แก พูด พูด มันเป็นไปไม่ได้สักที

หยุด ดีกว่า ไหม......

หยุด พูด เพื่อให้รักฉัน ยังคงอยู่

หยุด สร้างความหวัง เมื่อมันไม่เคยเป็นจริงสักที

รอ จนกว่าวันที่แก แน่ใจ จริงๆ

ฉัน อาจ จะ ไม่ มี ตัว ตน จน ถึง วัน นั้น

ฉัน อาจ เจ็บ ซ้ำ ซ้ำ จน ระ เหย ไป

ฉันยังมีตัวตนในโลก ของฉันที่ตรงนี้

แต่ฉันไม่มีตัวตนในโลกของแก ที่ตรงนั้น

คำที่แก พร่ำพูด พูด มา อาจจะจริง

หรือ อาจจะไม่....... ฉันไม่เคยรู้

แต่ก็ทำได้แค่เชื่อ แม้มันเป็นคำโกหก

อีกนานเท่าไหร่ ที่ฉันจะอยู่ตรงนี้

ในที่ ที่ แก ยังเอื้อมถึง

ฉันเอง ก็ไม่รู้..............

ฉันปล่อยให้ความรัก เดิน ไป พร้อมกับกาลเวลา

หากในสักวัน

ที่ฉันได้เจอใคร ที่ ฉันรัก

และเขาพร้อม จะรักฉัน

ให้ฉันได้เท่าที่ร้องขอ

ได้โปรด ปล่อยฉัน หากแกรักฉันจริง จริง

ฉันเคยรักแก จริง จริง

ในวันนั้น ฉัน เคย ปล่อยแกไปแล้ว

หากวันนั้นของฉัน มาถึงบ้าง

ได้โปรด หากแกรักฉัน...........

อย่าฉุดรั้งฉันไว้ด้วยคำ ว่า รัก ของแก

หากวันนั้น จะมาถึง

หากวันนั้น ฉันจะเจอ ใครคน หนึ่ง ที่ ฉันจะรัก

หากวันนั้น...............

หาก

ใน

วันนี้

ฉันไม่ได้รอ

แต่ ฉัน ก็ไม่ได้มีใคร........

....ฉัน ไม่ ได้ รอ......

"ถ้าฉันรัก "ความว่างเปล่า" ได้ก็ดี

ฉันจะได้รู้สึกว่า แก "ไม่มีตัวตน" "

ไม่ว่ากี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ที่ได้ยินคำถามนี้

ความรู้สึกหนึ่งที่อยู่ภายในใจเสมอ

ก็เหมือนจะขยับตัวให้ได้รู้สึก.....

แต่สิ่งที่ทำได้ ก็แค่เพียงยิ้ม..."ไม่นี่ ก็มีอะไรให้ทำตั้งเยอะ"

ทุกครั้งที่ตอบกับคำตอบเดิมๆ ใครล่ะจะยอมรับความรู้สึก

ที่ตัวเอง แลก ไว้ กับ อิสระ

"อย่ามา มึงอ่ะ อยู่คนเดียว ทะไม ไม่หาใครซักทีวะ"

.....อืมมม....คำถามจนตรอกอีกแล้ว........

"ก็หาอยู่นี่ไง" ไม่เห็นเหรอ ตาบอดรึเปล่ามึงง่ะ"

"ตรงไหนวะ ที่หา เห็นใครเข้ามา มึงก็ไม่เอาซักคน"

พอถึงบทเทศนา จากเพื่อนบทนี้ สิ่งที่ฉันทำก็ไม่พ้น

ยกแก้วขึ้นชน "เออ น่ะ เรื่องของกู" "ว่าแต่มึงเหอะ...."

เฮ้อ บทสนทนาซ้ำๆ ระหว่างฉัน กับ เพื่อนผู้หวังดีแทบทุกครั้งที่เจอกัน

(ละที่เจอกันมันก็บ่อยซะด้วยสิ)

.......เหงามั้ย.......กี่หมื่น กี่แสนครั้งแล้วนะ ที่ได้ยินคำถามนี้ และทุกครั้งที่ได้ยิน ก็ทำให้ความรู้สึกเหงาที่มันมักจะเผยตัวเฉพาะเวลาที่ฉันอยู่คนเดียว ขยับตัวให้ฉันรู้ว่ามันยังอยู่กับฉัน แม้ในเวลาที่ฉันรายล้อมด้วยผู้คนมากมาย ท่ามกลางเสียงดนตรีดังกระหึ่ม ในระหว่างที่น้ำสีอำพันแก้วแล้วแก้วเล่า ถูกส่งผ่านลำคอ........ ฉันก็ยังเหงา เหมือนมองหา ใคร ก็ไม่เจอ

ผู้คนที่ผ่านเข้ามาในวัน คืน เหล่านี้ ฉันเคยรับไมตรี

หากแต่เขาล้วนใส่หน้ากาก ที่ฉันเองเคยมองไม่เห็น

แต่ในวันนี้หากใครจะบอกว่าฉันเป็นคนมองโลกในแง่ร้ายก็เถอะ...

ฉันยิ้มให้พวกเขาได้แค่เพียงใบหน้าเท่านั้นแหละ........

ปล่อยตัวเองให้เหงา... ยังจะดีซะกว่า...

ความสุข(จอมปลอม) ที่เคยได้รับ มีคนพาไปกินข้าว ดูหนัง ฟังเพลง

ภายนอกตัวฉันอาจดูสนุกสนาน

แต่ภายในใจกลับ หมองๆ ... แถมยังคิด... "มันจะเอาคืนเมื่อไหร่วะ" ...

ฉันไม่อยากกลับไปเป็นอย่างนั้นอีกแล้ว

ใช่ว่า ฉันจะปิดใจ แต่ฉันขอเปิด ให้กับคนที่สมควร ดีกว่า.......

ไมใช่ว่าฉันรอ ท้องฟ้า อยู่หรอกนะ

แม้บางครั้ง คำถาม เหงามั้ย ที่เขาเอ่ยถามมา

มันจะกระทบใจฉันได้มากกว่าคนอื่นๆ ก็ตามที

ฉันยังระลึกรู้อยู่เสมอ ฉันเป็นเพียงเม็ดฝน

ที่ตกลงมาจาก ท้องฟ้า เพื่อให้ ท้องฟ้า กลายเป็น สีฟ้าใสๆ

เป็นเพียงหยดน้ำที่เคยรอคอยจะกลับขึ้นไปให้อยู่ใกล้ๆ ท้องฟ้าอีก ก็เท่านั้น

แต่ในวันนั้น เม็ดฝนเม็ดนั้น แม้จะยังคอยมองท้องฟ้า อยู่ทุกวัน

หากแต่ขอ ไหลไปกับกระแสน้ำ เพื่อที่จะมองเห็นโลกกว้าง ซะบ้าง

ขอบคุณนะ ท้องฟ้า

ที่ยังเป็นห่วงเม็ดฝน เม็ดนี้อยู่

ไม่ต้องขอโทษ กับสิ่งที่ท้องฟ้าอย่างแกทำไม่ได้

ไม่ต้องถามว่า แก จะทำอะไรได้อีกไหม เพื่อฉัน

สิ่งที่ฉันต้องการ แกเองก็รู้ดีอยู่.....

เม็ดฝน ที่ไหลไปกับสายน้ำ

อิสระ ที่ต้องใช้ อะไร สักอย่าง แลกมา

ฉันรู้ดี ฉันใช้อะไร แลกกับมัน...........

อย่าห่วงเลยนะ ฉันเคยบอกไปแล้วไง ว่า

ข้อดีของความเหงา คือ

การที่เราได้รู้ว่าเราคิดถึงใครมากที่สุด

วันนี้ฉันรู้ตัวเองดี ว่าฉัน คิดถึงใคร...........

เหมือนเดิม...........

ฉันรู้สึกตั้งกะได้ยินเสียงโทรศัพท์แล้วล่ะ

รู้เลยว่าจะได้ยินคำพูดว่าอะไร

"อาทิตย์นี้เค้ากลับไม่ได้นะ พอดีมีงานด่วน............. บลา บลา บลา บลา...

เฮ้อ ขัดจังหวะฉันดูหนังซะจิงๆ

"โกรธเหรอ อย่าโกรธนะ ..... บลา บลา บลา บลา...

อืมม มะกี้ พระเอกพูดไรวะ

"แต่เค้าว่าพอหลังอาทิตย์นี้ก็คงจะว่างหรือไงก็คิดว่าจะลางาน... บลา บลา บลา บลา

สิบสองนาทีผ่านไป

อ้าวววว เปลี่ยนแผ่นหนัง...

"อืมมม ไม่เป็นไร" คำแรกที่ฉันพูดตอบแกไป

"ไม่โกรธ โกรธไปได้อะไร"

อ้าว มะกี้ นางเอกมันโดนไรอ่ะ......

"อืมมม.. แต่เค้าจาพยายามกลับนะ เพราะแม่ก็...... บลา บลา บลา บลา..

ผ่านไป อีก เจ็ดนาทีกว่าๆ

"ไม่โกรธเรานะ"

เฮ้อ ปิดละเดี๋ยวค่อยมาดูใหม่ดีก่า.. มะรู้เรื่องเลยกู

"ไม่ เฉยๆ"

"อะไร!!!! ไม่รู้สึกอะไรกะเลยเหรอ"

"เฮ้อ เฉยๆ ก็ยังดีกว่ารู้สึกติดลบน่า"

"ไม่ได้เจอกันตั้งนาน ตอนตัวมาพระนคร เค้าก็ติดงาน"

"อืมม..."

"ละไม่รู้สึกอะไรเลยใช่มั้ย"

จริงๆแล้ว คนที่ถามมันน่าจะเป็นฉันนะ

ง่า....... อยากดูหนังต่อแล้วเฟ้ย...

"เฮ้อ... ก็ป่าว เฮ้ย! แก...แบตจะหมด ที่ชาร์จอยู่ที่ทำงาน ละค่อยโทรมาใหม่นะ"

**แกร๊ก**............................................................

....................................................................

....................................................................

ได้ดูหนังต่อซะที กรู...*****

(ไมใช่ว่าไม่คิดถึง ไม่อยากเจอนะ

แต่มันชาไปแล้วมั้ง กี่ครั้งแล้วที่เป็นแบบนี้

ก็ทำไงได้ล่ะที่นั่นมันไม่ใช่โลกของฉันนี่...

หรืออยากให้เป็นเหมือนเมื่อก่อน โกรธ งอน

ละเดินหันหลังให้... วันนี้ฉันเฉยๆ ไม่บวก ไม่ลบ

ก็รู้ตัวดี....... ฉันมันก็แค่แฟนเก่านี่...... เอาอะไรนักหนา......)

แกจำได้มั้ยที่ฉันเคยถามแกว่า รู้ได้ยังไงว่าแกยังรู้สึกเหมือนเดิมกับฉัน........

แกก็บอกว่า ก็หัวใจแก ทำไมจะไม่รู้...

แต่พอแกถามว่าฉันรู้สึกยังไง ฉันกลับบอกแกไปว่า "ไม่รู้"

....... ก็กี่ครั้งแล้วที่แกกลับมา...... ทุกครั้งที่แกบอกว่า"รัก" ฉัน

........ แต่แก ก็ไม่เคยเลือกฉัน เลยซักครั้ง .... ตลก จิง...

ปล.เพื่อนฉันบอกว่า รู้สึกเฉยๆ น่ะ น่ากลัวกว่า..... เพราะถ้าเป็นอย่างนั้นแสดงว่า

คนๆ นั้น ไม่มีอิทธิพลอะไรกับความรู้สึกของเราเลยต่างหาก

(จริงเหรอ... แต่ฉันว่า มันอาจจะเป็นเพราะความชินชาก็ได้มั้ง......)

ฉันว่าเพลง สักวา เหมาะกะแกดีว่ะ........ เหอะๆ

ฝากถึงผู้ชายในเงาจันทร์ ที่เชียงใหม่เข้าหน้าหนาวแล้วนะ อากาศ เย็นๆ แล้วล่ะ

รีบๆ หาฉันให้เจอนะคุณ ก็นอนคนเดียวมันหนาวนี่นา...........

อยากให้เป็นคุณ.... ที่มาอยู่ใกล้ๆ กัน... ตัวจริงของฉันซักที......